Verplichte velden moeten worden ingevuld

Utrecht bij nachtlicht

2010-09-27T20:48:00.004+02:00

De Uithof in ruste. Het is het zeldzame tijdstip in de vroege ochtend, waarop niemand meer thuis komt en bijna niemand op pad hoeft. Slechts de continu brandende lampen in de universiteitsgebouwen, doen vermoeden dat hier wordt geleefd. Vanaf de maan gezien, moet de bushalte op de Heidelberglaan nu een lichtgevende, levensloze vlek zijn. Zelfs de elektrische borden waarop normaal de vertrektijden van de bussen staan aangekondigd, hullen zich in zwijgend zwart.

Een meisje dat komt aangelopen, kijkt vertwijfeld om zich heen. Haar haren zijn nat, alsof ze net onder de douche vandaan komt. Haar gezicht vertelt dat ze liever nog in bed had gelegen. ‘Hier zou de eerste bus nu toch moeten vertrekken?’ Ze vraagt het aan niemand, mompelt net niet hardop.

Een moment later doemen de koplampen van bus 11 op uit de nacht. De chauffeur rijdt al bijna de halte voorbij, hij remt net op tijd. Het meisje stapt in en laat zich met een plof op de stoeltjes vallen. Ik volg snel haar voorbeeld, terwijl de chauffeur alweer optrekt. Nog voordat de bus de bocht door jaagt, slaapt het meisje al. Schommelend deint ze mee op het schudden van de bus, die in hoge versnelling door Utrecht rijdt. Mijn blik dwaalt uit het raam.

In het donker is de wereld anders.

De chique villawijk van Rijnsweerd is niet meer dan een zwarte, peilloze diepte, waar geen begin of einde aan te ontdekken is. Het donker doet de vijver bij het provinciehuis op een gebroken spiegel lijken, waar de verlichting van het gebouw naar alle kanten in weerkaatst. De oude herenhuizen in Wittevrouwen staan er duister en vervallen bij. Alsof het daglicht ze pas weer hun charme terug zal geven.

Wanneer de bus in snel tempo het Neude passeert, schrikt het meisje wakker. Buiten fietsen de eerste mensen voorbij. Vlak voor het Centraal Station haalt een man waaghalzerige capriolen uit, om zoveel mogelijk stoplichten te vermijden. Een fietser gaapt ongegeneerd voluit.

Zij haalt een hand door het nog klamme haar en wrijft de slaap uit haar ogen. Vantussen de opengaande deuren van de bus, zie ik haar verdwijnen in de drukte van het licht.

Hier was de dag al begonnen.

Voldaan

2010-06-30T09:34:00.003+02:00

Rekensom: 17 vakken, onderverdeeld in 14 tentamens en 12 werkgroepen. Een totaal van 44 becijferde opdrachten, aangevuld met twee oriëntatieweken. Plus een extra keuzevak, in studiepunten uitbetaalde lunches tijdens de klassenvertegenwoordigers vergaderingen en 19 keer Bonusprogramma. Totaal: 62.9 studiepunten, waarvan er 55 meetellen voor mijn propedeuse. Dat maakt net geen P, maar wel een Positief Studieadvies. En hoe dat voelt? ~~Net niet~~ voldaan.

Dag, SvJ. Tot volgend jaar!

"Is voor de oorlog, hè mam?"

2010-05-05T00:30:00.003+02:00

Hij zet het bord dat de veteranen hun plaats moet wijzen nog wat beter in zicht. “Zo, dat valt tenminste op!” De 83-jarige meneer de Bruin moet er zelf om lachen. “Ja, ik heb het overleefd en mijn humor heb ik ook nog”.

De Bruin is één van de veteranen die bij de Pieterskerk in Utrecht wachten tot de stille tocht, voorafgaand aan de dodenherdenking, begint. Samen met nabestaanden en andere geïnteresseerden zullen ze straks stilstaan bij de gebeurtenissen en slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Maar eerst is het tijd om oude bekenden te ontmoeten en bij te praten. Terwijl het op het verzamelpunt langzaam drukker wordt, kussen schuifelende veteranes elkaar voorzichtig op de wang en schudden vrolijke veteranen elkaar ter begroeting de hand. “Hee Jan, mooi pak heb je aan!” klinkt het, doelend op het uniform dat de aangesproken man draagt. Die grijnst. “Zoveel strepen heb jij niet hè?”

Tussen alle wachtenden doet de 4-jarige Pim een dansje om een pilaar. Hij klimt op een paaltje en lijkt in zijn kinderlijke onschuld geen idee te hebben waar hij voor komt. Maar schijn bedriegt. Als hij van zijn moeder een bloem krijgt, stopt hij zijn neus erin en merkt op: “hmm, ruikt lekker!”. Dan: “is voor de oorlog, hè mam?”. Omstanders lachen vertederd, totdat de klokken van de Pieterskerk beginnen te spelen. Het is het startsein van de stille tocht, die loopt vanaf de Pieterskerk tot aan de Dom.

De verzameling mensen die net nog lachend bij elkaar stond, vormt nu met serieuze gezichten een rij wandelaars die zich door de straten van Utrecht begeeft. Vier kerkklokken klinken van alle kanten, en op dat geluid na lijkt het voor een moment even echt stil in de Utrechtse binnenstad. Een voorbijkomende fietser die de tocht wil passeren, wordt door een agent met gebarentaal tot stoppen gemaand. Zo loopt men naar de Dom, waar het plein inmiddels volloopt.

Klokslag acht uur wordt bij het Vrijheidsbeeld de fakkel aangestoken, het symbool van leven. Trompetgeschal leidt de officiële twee minuten stilte in. Mensen staren voor zich uit, in gedachten verzonken. Wanneer het Wilhelmus een eind maakt aan de stilte, aarzelen sommigen even. Dan zingt het grootste deel van het publiek de twee coupletten van het volkslied mee. Mensen worden uitgenodigd voor het defilé en lopen met bloemen naar het monument.

Tussen de menigte loopt Pim, nu aan de hand van zijn moeder. Samen leggen ze zijn bloem neer bij het Vrijheidsbeeld. Om te herinneren: dat wat hij; noch zijn ouders hebben meegemaakt, maar wat wel zichtbaar indruk maakt.

Opdat wij niet vergeten

2010-03-30T20:55:00.003+02:00

Uit de Utopiaansche Courant (1819)

Terwijl de dag wanneer onze Courant het licht ziet, niet kan bepaald worden, wegens de aankomst onzer belangrijke tijdingen; daar door nieuwe en telkens hogere tollen, de Post wordt vertraagd, en wij niet genoeg vrienden zijn met Burgemeesteren van Utopia, om ten voordele van onze Post, door hen eene onregtvaardigheid te zien bedrijven; - Zoo is het dat wij elk, wie geen twee, soms driemaal wil vergeefs loopen, uitnodigen om een adres op te geven, waar deze Courant, die wel zoo belangrijk is als de Amsterdamsche, kan franko worden bezorgd.

Is toch net even anders dan "klik hier voor een abonnement, betaal met Ideal"...

Dichtgetikt

2010-03-29T16:09:00.006+02:00

Conclusie na zeven maanden School voor Journalistiek: die studie doe je niet zomaar, die dringt zich aan je op. Hij nestelt zich in je hoofd, verspreidt zich door botten, spieren en pezen. Geleidelijk neemt het je over, totdat je op een morgen wakker wordt en het gevoel hebt dat er geen weg meer terug is. Een hardnekkig virus dat uitmondt in een chronisch gevoel van sluimerend onbehagen en voorzichtige trots.

Het uit zich in alles.

In een gesprek over koetjes en kalfjes ontglipt je ineens dat de zojuist door je gesprekspartner uitgesproken zin wel een heel mooie kop voor een artikel zou zijn. Je kunt nergens meer rustig iets drinken, want de onbekende met wie je zojuist nog over het verschil tussen Heineken en Grolsch stond te discussiëren is een mogelijke aanvulling op je netwerk en dan moet je je niet belachelijk maken. Op twitter vraag je naar het gezinsleven van politici, omdat je als aankomend journalist nou eenmaal twittert met politici, omdat je nou eenmaal nog geen telefoonnummers hebt. Het journaal is niet meer gewoon het journaal, maar een informatiebron die automatisch beoordeeld wordt op betrouwbaarheid, laatste feiten en inhoud. En voor je gaat slapen zit het vervolgverhaal op dat item al in je hoofd. Je zult het niet schrijven, maar je bent journalist.

Bij studentenverenigingen kent men een soortgelijke ziekte. Daar zullen ze zich nooit wagen aan het twitteren met politici (zij hebben de telefoonnummers wel), de symptomen zijn anders. Maar het syndroom lijkt hetzelfde. De slimme mensen bij studentenverenigingen hebben daar een naam voor.

Dichtgetikt.

Dichtgetikt zijn houdt in dat je het over niets anders kunt hebben dan over je studentenvereniging en het wereldje er omheen. Een studentikoze term die binnen de journalistiek niet misstaat. Het gros van de (aankomend) journalisten zal dit vergelijk vast ontkennen, tenslotte zijn studentenverenigingen zo’n beetje het Sodom en Gomorra in het Heilige Boek der Journalistiek. Leden van Verenigingen zullen het vergelijk ook niet waarderen, in dat Heilige Boek zijn journalisten niet veel meer dan rokende, drinkende, verleptelingen. Maar ik proef een overeenkomst. In ieder geval bij mezelf.

Het wordt dus tijd voor iets anders. Het wordt tijd voor een hobby.

Sauerbreij wint, de NOS faalt.

2010-02-27T01:09:00.003+01:00

Historisch goud vanavond. Niet bij het schaatsen, maar voor snowboardster Nicolien Sauerbreij die voor de derde keer meedeed aan de Olympische Spelen. Tot dusver was haar beste prestatie een 12e plek in Turijn, maar dit jaar gold ze als één van de favorieten voor een medaille. Die verwachtingen maakte ze meer dan waar. Voor het eerst in de geschiedenis is er een Nederlandse medaille op de winterspelen die niet op het ijs is behaald. Reden genoeg voor de NOS om hier uitgebreid aandacht aan te besteden, zou je denken. Maar nee. Waar Sauerbreij fantastisch aan het snowboarden was, moesten NOS kijkers het doen met falende schaatsers die op de ploegenachtervolging hún verwachtingen bij lange na niet waarmaakten. De kwalificatiewedstrijden van Sauerbreij werden met vertraging uitgezonden, omdat de ritten op de ploegenachtervolging tussen buitenlandse schaatsploegen voorrang kregen. Met trots werd gemeld dat de finale van de reuzenslalom wel live uitgezonden zou worden, alsof de NOS voor die beslissing eigenlijk zelf een gouden medaille wilde ontvangen.

Tussen de verliezende Nederlandse schaatsers en Svenvouver reclames door gebeurde er op Cypress Mountain iets heel bijzonders. Nicolien Sauerbreij won er de finale, en de NOS was erbij. Voor even. Want terwijl de uitslag van het snowboarden nog maar net bekend was, schakelde de NOS alweer terug naar Ria en Mart, die hun treurige blikken richtten op de troosteloze ploegenachtervolging. “De wereld draait door”, aldus Mart.

Mart had het mis. Niet de wereld, maar de NOS draaide door. Op Cypress Mountain stond de wereld heel even stil. En dat had de NOS ook moeten doen. Stilstaan bij de vrouw die de meest historische gouden medaille in de geschiedenis van de Olympische Spelen voor Nederland haalde.

Gemiste kans? Noem het maar een gemiste buitenbaan tijdens de wedstrijd van je leven. Dat snappen ze bij de NOS misschien wel.

Winterkamp

2010-02-10T23:35:00.016+01:00

De klimaatconferentie die zou plaatsvinden is afgelast. Er is een moord gepleegd. De sneeuwpop is in koelen bloede aangetroffen. Twintig vingerafdrukken zijn gevonden op de bijl die uit zijn buik steekt.
~ Een pan op het vuur verspreidt onze eetlust. We schuiven dichter naar de warmte wanneer acht lagen kleding ook niet blijken te voldoen. Iemand trekt zijn laarzen uit, droogt zijn sokken aan het vuur waar net de pan nog stond te pruttelen.
~ Pingu spreekt zijn pinguïn taal. Het zal wel iets met de sneeuwpop van doen hebben. Camiel Eurlings lobbyt voor sneeuwvrije wegen, maar wie Limburgs praat pleit zich van alles vrij.
~ Het klinkt van sissend vuur en ploppend bier. Een jas gaat uit, het lijkt ineens zo koud niet meer. We rollen ons in klamme slaapzakken, voelen het puntje van onze neus bevriezen.
~ Prins Bernhard en Marianne Thieme ontkennen iets met de moord van doen te hebben. Er komt een krokodil voorbij, maar Steve Irwin ontfermt zich er al over.
~ De sauna geeft verwarming. Stenen gloeien damp, een enkeling produceert de enige zweetdruppels die we dit weekend zullen ervaren.
~ Er zijn zombies gesignaleerd op de hei. Wie drie trompetsignalen lang in leven blijft zal voor eeuwig zegevieren. Koopmannen voorzien ons van voedsel en drank.
~ Met meerderheid van stemmen wordt Pingu beschuldigd van de sneeuwpopmoord. Verhanging is zijn lot.
~ Tegenpolen vinden elkaar. Wie min was is een plus geworden, of net andersom. We stropen onze tenten af, stapelen restjes hout bij restjes ander hout en doven het vuur.
~ Vanuit een boom kijkt een pinguïn toe die weet: die gedanken sind frei.

Afscheid van oktober.

2009-11-13T19:53:00.007+01:00

Opgeslokt. Zo voelt het. Overspoeld door een nieuw leven dat zo ontzettend welkom was, door een studie die zoveel meer geeft dan ik had verwacht. De rolstoel in de gang lijkt nog slechts het symbool van een leven hiervoor. Traplopen kan inmiddels zonder kruk. Ik leer dat ik pijn kan hebben zonder dat het me tot last is, dat deadlinestress meer energie geeft dan twaalf uur slaap.

Het is beangstigend. Sinds ik twaalf jaar geleden ziek werd is oktober de maand waarin er hoe dan ook iets fout ging. Acht jaar geleden werd oktober de maand waarin men alleen nog maar hoopte, maar allang niet meer geloofde. Met de resultaten uit het verleden in mijn achterhoofd bracht ik oktober dit jaar zo optimaal mogelijk door. Meer alcohol, meer feestjes en meer sociale gezelligheid dan in de twaalf jaar ervoor moesten zorgen dat ik het weer een winter uit kon zingen met mijn lijf.

De tijd gaat duidelijk sneller als je het leuk hebt. Oktober dwarrelde zomaar probleemloos voorbij, november is al halverwege en ik ben erg nog. Dat zou me onverdeeld blij moeten maken, maar soms stemt het me melancholisch. Mijn winters waren niet leuk; ze waren wel vertrouwd. Het was zoals het was. Nu besef ik wat ik heb gemist. Nu besef ik wat ik ooit weer zal gaan missen.

Ik leer dat ik weer iets te verliezen heb. Dit jaar neem ik afscheid van oktober.

De sprookjes van Bromet

2009-10-14T12:13:00.003+02:00

Er is één ding dat ik tot nu toe heb geleerd op de SvJ. We hebben een “ideale journalist” nodig. Iemand waar we huizenhoog tegenop kijken, met als doel om ooit maar half zo goed te worden. Een voorbeeld om ons aan vast te klampen als we verloren dreigen te gaan in massajournalistiek en concurrentiestrijd. Een held binnen het genre.

Tot voor kort had ik daar helemaal niet over nagedacht. Natuurlijk volg ik het nieuws en de actualiteiten, maar namen blijven me zelden bij. De boodschap vind ik belangrijker dan de boodschapper. Dat verklaart meteen waarom ik helemaal niets heb met Nederlands meest bejubelde interviewer, Matthijs van Nieuwkerk. Om zijn plaats in “De Wereld Draait Door” wordt hij aanbeden. Jongens willen Matthijs zijn. Meisjes willen hem hebben. Mij is het nooit gelukt een aflevering uit te zitten. Wie er te gast is doet er niet toe, uiteindelijk draait de wereld toch vooral om Matthijs zelf.

Naar Pauw en Witteman kijk ik wel graag (en niet alleen omdat ik stiekem verliefd ben op eerstgenoemde). Gevat, geïnteresseerd en goed op de hoogte waren ze lang een groot voorbeeld. Totdat ik hoorde dat hun informatie vooral door redacteuren wordt verzameld. Dag illusie, hallo teleurstelling. Ik geloofde dat Witteman eerlijk was als hij beweerde het boek van een willekeurige schrijver gelezen te hebben. Pijnlijk is de waarheid. Nu ze alleen maar vertolkers in een studio blijken te zijn, is de glans er toch een beetje af.

Hoe meer namen de revue passeren, hoe duidelijker het wordt dat ik niet in een ideaal geloof. Toch is er één persoon die in mijn gedachten blijft. Misschien geen doorsnee journalist, maar als ik van iemand iets mee wil krijgen, is het van hem. Van Frans Bromet. De documentairemaker die steeds opnieuw mijn cynische kijk op de wereld onderuit haalt en van NCRV’s “Dokument” mijn lievelingsprogramma maakt. Groot geworden door klein te blijven, het is de slogan van een niet nader te noemen bank die voor mij van toepassing is op meneer Bromet. Klein in zijn documentaires, waar hij met de fijnste stem van Nederland slechts af en toe iets vraagt en het woord vooral laat aan zijn hoofdpersonen. Iemand die door de televisie heen zo vertrouwelijk mijn huiskamer binnendruppelt dat het me steeds opnieuw ontroert. Het is geen keihard nieuws dat hij brengt, zijn werkdag bestaat ook vast niet uit het om de vijf minuten refreshen van de website van het ANP. Frans Bromet geeft iets, een glimlach, een rustpunt, een blik in een vergeten wereld. Zijn documentaires zijn cadeautjes in de hectiek van alledag.

Echte helden bestaan alleen in sprookjes, maar als ik ooit verdwaal in een groot en donker bos van nieuwsjagers en deadlines, hoop ik dat Frans Bromet me redt.

Voor de Paduaan.

Gelakte nagels krabben ook.

2009-10-02T14:14:00.004+02:00

Honden met een jas aan, schoonheidssalons voor katten, de “vermenselijking” van huisdieren is een hot item. Vooral tegenstanders laten van zich horen. De Dierenbescherming neemt zelfs een officieel standpunt in: “De eigenwaarde en natuurlijke geaardheid van het dier wordt geweld aan gedaan”.

De eigenwaarde van het dier wordt geweld aan gedaan. Ik herhaal het nog maar even. Waar mensen wordt geleerd dat eigenwaarde niets met uiterlijk van doen heeft, meent de dierenbescherming dat de eigenwaarde van een Rottweiler verloren gaat zodra hij een roze strik om heeft. Onze doorgefokte raskatten in een outfit van Louis Vuitton kunnen rechtstreeks naar de dierenpsycholoog.

Het is vreemd om van natuurlijke geaardheid te spreken als het over huisdieren gaat. Een gemiddeld huisdier heeft qua uiterlijk nog wel wat weg van zijn voorvaderen, zijn karaktereigenschappen lijken er al lang niet meer op. Bovendien is de Dierenbescherming nogal tegenstrijdig in haar uitingen. Het neutraliseren van een dier wordt (terecht) aangemoedigd, terwijl “gaat heen en vermenigvuldigt U” een natuurlijker boodschap zou zijn. Als een dier ergens zijn eigenwaarde kwijtraakt, is het op de operatietafel van de dierenarts. Hier slaat de belangenafweging door naar menselijke zijde. Begrijpelijk. Zo gaat dat soms in een wereld waar mens en dier samenleven. Krampachtig vasthouden aan het oorspronkelijk idee van welbevinden is zinloos.

Een bibberende teckel bedankt zijn baasje voor de extra vacht. Mijn hond slaapt stiekem op bed, liefst onder een deken. Het gros van de dieren dat door de schoonheidsspecialiste wordt vertroeteld is allang blij met dat beetje extra aandacht. En zijn ze dat niet, dan uiten ze dat wel. Gelakte nagels krabben ook.

Stellen dat de eigenwaarde van een dier wordt aangetast door dit idee van dierenliefde, is juist het toppunt van vermenselijking. Zolang hij kan bewegen maakt geen hond het uit wat jij hem aantrekt.
Hooguit sta je zelf voor aap.

Geschreven voor de blogwedstrijd van Humedia en de Sp!ts. Niet gewonnen, wel tevreden.

Het raadsel van de TAN-codes van ING

2009-09-27T12:48:00.004+02:00

Internetbankieren van ING gaat via een heel handig systeem. Je logt in met je gebruikersnaam en wachtwoord, plaatst een bank opdracht en om die te bevestigen gebruik je een TAN-code. Deze bestaan uit zes cijfers van 0 tot en met 9. Logischerwijs zou je verwachten dat die cijfers zoveel mogelijk afgewisseld worden, maar dat is dus niet het geval. Mijn TAN-codes hebben altijd een herhaling. De laatste bijvoorbeeld: 497847. Of 638386. Het is nooit eens 031684, of 953271.

Toeval? Een extra beveiliging? Zijn er meer mensen die dit hebben? Waarom is dit zo?

Het houdt me bezig, op een luie zondagmiddag.

?

2009-09-25T15:57:00.011+02:00

Jildou is de vrouw

2009-09-12T15:15:00.011+02:00

Erg geïnteresseerd in tijdschriften ben ik niet. En al was ik dat wel, dan zou ik het nog niet toegeven. Er is geen grotere belediging denkbaar dan te horen krijgen dat je "een beetje een Viva-meisje bent". Als ik zeg dat ik oorlogsverslaggever wil worden lacht men ook schaapachtig, maar toch net iets minder dan wanneer je toegeeft dat je ambities bij een vrouwenblad liggen. Viva, Esta, Flair: vergeet het maar. Dat is geen serieuze journalistiek.

Tot afgelopen donderdag. Jildou van der Bijl kwam vertellen over haar werk als hoofdredactrice bij de Linda. Een beetje sceptisch vooraf waren mijn verwachtingen niet bijzonder hoog, maar Jildou heeft me overtuigd. Helemaal niet zo gek, die tijdschriften business met zijn combinatie tussen tekst en beeld, oppervlakkigheid en diepgang, interview en reportage. Niet dat ik nu ineens opzoek ga naar een baan bij Sanoma, maar als ik op het vliegtuig stap naar Afghanistan, dan toch zeker met een Linda in mijn tas.

Daarom is geen reden

2009-09-06T14:46:00.009+02:00

Een veelgestelde vraag afgelopen week aan ons als eerstejaars studenten was: “wie ben je en waarom wil je journalistiek gaan studeren?” Even zovaak gehoord antwoord: “ik ben Jantje en ik hou van schrijven en creativiteit, dat hoop ik hier kwijt te kunnen”.

Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat mijn antwoord niet veel anders was. Wat moet je ook, in een klas vol mensen waar je een minuut de tijd krijgt om je keuze toe te lichten en waar de vraag meer uit beleefdheid dan uit oprechte belangstelling gesteld lijkt te worden. Toch was het wel weer stof tot nadenken, waarom wil ik dit eigenlijk? Niet per se om het schrijven, dat inderdaad best leuk is maar voor mij geen hoger levensdoel. Voor creativiteit kun je ook op de kunstacademie terecht, de nieuwe Pauw en Witteman zijn we allemaal nog lang niet en Giel Beelen zit nog wel even verankerd bij 3FM. Mijn cynische antwoord op deze vraag zou waarschijnlijk alleen maar hoofdschudden opwekken: “omdat ik dusdanig overtuigd ben van mijn kijk op de wereld dat ik die met iedereen wil delen”. Klinkt toch net niet nederig genoeg voor iemand die alles nog moet leren.

Voor sommige mensen is de SvJ iets dat ze lijkt te overkomen. “Ja, ik wist het niet zo goed, ik heb een brede interesse en met journalistiek kan je alle kanten op”. Weinig overtuigend, maar het laat wel alle opties open. Van mensen die wel een heel duidelijk doel voor ogen hebben vraag ik me dan weer af of ze niet gaan struikelen over alles wat er verder verplicht bijkomt.

Mijn belangrijkste reden heeft eigenlijk weinig met journalistiek op zich te maken. Ik geloof in een maakbaar leven, waarin eigen verantwoording om je leven te leiden (of lijden) een grote rol speelt. Wees gerust, hier volgt geen propaganda voor the Secret, waarbij je alleen maar hoeft voor te stellen dat je in een Maserati Burberry uitvoering rijdt om ervoor te zorgen dat je ’s ochtends ineens de sleutels onder je kussen vindt. Wel ben ik ervan overtuigd dat het in eigen handen is waar je over pakweg een jaar of 60 bent geëindigd.

Zolang ik me kan herinneren huist er een bepaalde onrust in mijn hoofd, ben ik altijd opzoek naar meer, verder, anders, onderweg. Daarnaast is mijn cynische versie van het antwoord op de vraag “waarom?” in werkelijkheid weliswaar genuanceerder, maar schuilt er zeker een kern van (mijn) waarheid in. Het moest een uiting krijgen ooit, de onrust, de drang naar kennis en ervaringen en de angst om over 60 jaar nog steeds groots te dromen, maar klein geleefd te hebben.

De SvJ is het middel; de ervaring het doel. Ik maak mezelf journalist.

De verzamelde werken

2009-09-04T21:41:00.018+02:00

Ooit zou er een dichtbundel komen, of twee, en die zouden dan weer lang op de bestsellerslijst staan en ik er zou er beroemd mee worden binnen de scene, waarvan ik eigenlijk niet eens weet of er zoiets als een dichtersscene bestaat, maar dat maakt ook niet uit want het stokte bij deze ene poging. Oud en verjaard al haast, maar soms lees ik het nog eens en dan voelt het weer bijna als toen.

Dag.

Met mijn hoofd in de wolken en mijn voeten in het gras droomde ik van jou en mij en alles tussen zon en maan
alsof het nooit anders was en nooit meer anders zou bestaan.

Maar met mijn blik over je schouder staar ik naar wat gisteren bedacht en vandaag verleden is
maak ik nieuwe herinneringen, wil ik dansen springen zingen
fluisteren en schreeuwen wat jij toch nooit zal verstaan
omdat je eigenlijk nooit van mij (bij mij, met mij) was maar altijd net te ver bij me vandaan.

Houd ik je hand nog een keer vast en lach een laatste keer omdat
ik ook wel weet dat het niet werkt, geen jou en mij, geen wij
en draai ik me dan om, moet zeker weten dat ik niet vergis, haal mijn schouders op en ga
en vraag me af hoe het kan dat alles soms hetzelfde en toch zo veranderd is.

Raar

2009-09-04T21:10:00.005+02:00

Na een lange dag vol zon en veel te lekker teveel eten is terug naar huis reizen een soort anticlimax. Late avondtreinen zijn vaak een broedplaats voor dronken studenten, herrieschoppende veertigers die ook weer eens op stap zijn geweest en voor verdwaalde reizigers, niet op het spoor maar in hun leven. Maar dit keer heb ik het geluk aan mijn zijde, de stiltecoupé is daadwerkelijk een oase van rust en op een wiegelied van ruisend donker sukkel ik langzaam in slaap. Voor even.
“Milan zzzeg ik je! Milan! AC Milan zzzeg ik!” en terwijl ik me ruw gestoord voel stapt een jongen de trein in. Je hoeft geen ervaren antropoloog te zijn om bij zijn Antilliaanse tongval een voorstelling van zijn uiterlijk te maken. Van onder naar boven scan ik hem. Gympen van een merk dat ik niet ken, maar waarvan ik aanneem dat ze ‘dope’ zijn. Wijde spijkerbroek, nog wijder T-shirt, petje van een ander onbekend maar ongetwijfeld precies goed merk. Mijn inschatting is klaar, tot ik een glimp van zijn gezicht opvang. Uit de klei getrokkener Hollands had hij niet kunnen zijn. Zijn haar is kort en blond, sproeten markeren zijn bleke gezicht. Twijfel bij mij.

Terwijl ik een poging doe om verder te slapen bedenk ik dat het toch maar raar is, die taalontwikkeling onder jongeren. Oer-Hollandse jongens en meisjes spreken alsof ze hun leven lang in de sloppen van de Antillen hebben doorgebracht en toevallig in Nederland gedropt zijn. Als fervent afluisteraar en gluurder moet die ontwikkeling nog even tot me doordringen. Het lijkt gewoon ook nogal vreemd, zo’n zzzz’ende kaaskop.

Even later schrik ik weer op. “Leverkussen, Leverkussen! Leverkussen!” Hij zegt het in een ritme dat nog het meest lijkt op Jochem Myjer’s “wakker worden, wakker worden!”. Geïrriteerd overweeg ik hem er vríendelijk op te wijzen dat dit een stíltecoupé is en dat hij zijn voetbaluitslagen maar ergens ánders de trein door moet schreeuwen. Met een ruk beweeg ik mijn hoofd omhoog, ogen op stand kalm doch ijzig, nog even een moed verzamelende blik naar buiten. Bordjes. Station Utrecht. Eindstation.

De jongen had gelijk, wakker worden, wakker worden moest ik. In het voorbijgaan grinnik ik hem bedankt en hij kijkt me aan alsof hij zeggen wil “wie is hier nou gek?”

Tot leven gewekt.

2009-09-03T11:39:00.005+02:00

Gehandicapte hbo-student heeft het zwaarder, meldt dit nieuwsbericht. "Gehandicapte hbo-studenten staken hun studie vaker dan andere hbo’ers." (...) "Onder eerstejaars heeft 16,5 procent op de een of andere manier een functiebeperking: dyslexie, een rolstoel, een angststoornis, chronische vermoeidheid enzovoorts. De helft van de gehandicapte studenten ondervindt daarvan daadwerkelijk hinder bij het studeren." (...) "Ook studenten met meer dan twee functiebeperkingen stoppen relatief vaak met hun opleiding."

Ineens behoor ik tot een nieuwe doelgroep, namelijk die van de gehandicapte HBO-studenten. Tot voor kort was mijn doelgroep die van de werkloze jonggehandicapten zonder arbeidsperspectief, dus ik neem aan dat dit wel een vooruitgang is. Wie er achter deze doelgroepen zit? Annemarie, 24 jaar oud en kersverse studente journalistiek. Vandaar de reanimatie van deze weblog, om te doen wat er van journalisten verwacht wordt. Om te schrijven.