Opdat wij niet vergeten

Uit de Utopiaansche Courant (1819)

Terwijl de dag wanneer onze Courant het licht ziet, niet kan bepaald worden, wegens de aankomst onzer belangrijke tijdingen; daar door nieuwe en telkens hogere tollen, de Post wordt vertraagd, en wij niet genoeg vrienden zijn met Burgemeesteren van Utopia, om ten voordele van onze Post, door hen eene onregtvaardigheid te zien bedrijven; - Zoo is het dat wij elk, wie geen twee, soms driemaal wil vergeefs loopen, uitnodigen om een adres op te geven, waar deze Courant, die wel zoo belangrijk is als de Amsterdamsche, kan franko worden bezorgd.

Is toch net even anders dan "klik hier voor een abonnement, betaal met Ideal"...

Dichtgetikt

Conclusie na zeven maanden School voor Journalistiek: die studie doe je niet zomaar, die dringt zich aan je op. Hij nestelt zich in je hoofd, verspreidt zich door botten, spieren en pezen. Geleidelijk neemt het je over, totdat je op een morgen wakker wordt en het gevoel hebt dat er geen weg meer terug is. Een hardnekkig virus dat uitmondt in een chronisch gevoel van sluimerend onbehagen en voorzichtige trots.

Het uit zich in alles.

In een gesprek over koetjes en kalfjes ontglipt je ineens dat de zojuist door je gesprekspartner uitgesproken zin wel een heel mooie kop voor een artikel zou zijn. Je kunt nergens meer rustig iets drinken, want de onbekende met wie je zojuist nog over het verschil tussen Heineken en Grolsch stond te discussiëren is een mogelijke aanvulling op je netwerk en dan moet je je niet belachelijk maken. Op twitter vraag je naar het gezinsleven van politici, omdat je als aankomend journalist nou eenmaal twittert met politici, omdat je nou eenmaal nog geen telefoonnummers hebt. Het journaal is niet meer gewoon het journaal, maar een informatiebron die automatisch beoordeeld wordt op betrouwbaarheid, laatste feiten en inhoud. En voor je gaat slapen zit het vervolgverhaal op dat item al in je hoofd. Je zult het niet schrijven, maar je bent journalist.

Bij studentenverenigingen kent men een soortgelijke ziekte. Daar zullen ze zich nooit wagen aan het twitteren met politici (zij hebben de telefoonnummers wel), de symptomen zijn anders. Maar het syndroom lijkt hetzelfde. De slimme mensen bij studentenverenigingen hebben daar een naam voor.

Dichtgetikt.

Dichtgetikt zijn houdt in dat je het over niets anders kunt hebben dan over je studentenvereniging en het wereldje er omheen. Een studentikoze term die binnen de journalistiek niet misstaat. Het gros van de (aankomend) journalisten zal dit vergelijk vast ontkennen, tenslotte zijn studentenverenigingen zo’n beetje het Sodom en Gomorra in het Heilige Boek der Journalistiek. Leden van Verenigingen zullen het vergelijk ook niet waarderen, in dat Heilige Boek zijn journalisten niet veel meer dan rokende, drinkende, verleptelingen. Maar ik proef een overeenkomst. In ieder geval bij mezelf.

Het wordt dus tijd voor iets anders. Het wordt tijd voor een hobby.