Opgeslokt. Zo voelt het. Overspoeld door een nieuw leven dat zo ontzettend welkom was, door een studie die zoveel meer geeft dan ik had verwacht. De rolstoel in de gang lijkt nog slechts het symbool van een leven hiervoor. Traplopen kan inmiddels zonder kruk. Ik leer dat ik pijn kan hebben zonder dat het me tot last is, dat deadlinestress meer energie geeft dan twaalf uur slaap.
Het is beangstigend. Sinds ik twaalf jaar geleden ziek werd is oktober de maand waarin er hoe dan ook iets fout ging. Acht jaar geleden werd oktober de maand waarin men alleen nog maar hoopte, maar allang niet meer geloofde. Met de resultaten uit het verleden in mijn achterhoofd bracht ik oktober dit jaar zo optimaal mogelijk door. Meer alcohol, meer feestjes en meer sociale gezelligheid dan in de twaalf jaar ervoor moesten zorgen dat ik het weer een winter uit kon zingen met mijn lijf.
De tijd gaat duidelijk sneller als je het leuk hebt. Oktober dwarrelde zomaar probleemloos voorbij, november is al halverwege en ik ben erg nog. Dat zou me onverdeeld blij moeten maken, maar soms stemt het me melancholisch. Mijn winters waren niet leuk; ze waren wel vertrouwd. Het was zoals het was. Nu besef ik wat ik heb gemist. Nu besef ik wat ik ooit weer zal gaan missen.
Ik leer dat ik weer iets te verliezen heb. Dit jaar neem ik afscheid van oktober.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
4 opmerkingen:
Kom net voor het eerste op je blog, ken je voorgeschiedenis niet, maar wilde even zeggen dat ik het mooi geschreven vind.
Hoi hoi,
Wat ben ik blij om te lezen dat het zo goed gaat.
Ik blijf je volgen en af en toe even "spammen".
You're beautifull!!!
Alle liefs,
Wanda
Ik kom nog eens langs, en meteen dit. Wat is je, zoals Laura zegt, voorgeschiedenis?
Mooi geschreven!
Is dit je laatste blog, of is het gewoon even komkommertijd? Anders gezegd: heeft het zin om 'm bij m'n favorieten te zetten? ;-)
Een reactie posten