De sprookjes van Bromet

Er is één ding dat ik tot nu toe heb geleerd op de SvJ. We hebben een “ideale journalist” nodig. Iemand waar we huizenhoog tegenop kijken, met als doel om ooit maar half zo goed te worden. Een voorbeeld om ons aan vast te klampen als we verloren dreigen te gaan in massajournalistiek en concurrentiestrijd. Een held binnen het genre.

Tot voor kort had ik daar helemaal niet over nagedacht. Natuurlijk volg ik het nieuws en de actualiteiten, maar namen blijven me zelden bij. De boodschap vind ik belangrijker dan de boodschapper. Dat verklaart meteen waarom ik helemaal niets heb met Nederlands meest bejubelde interviewer, Matthijs van Nieuwkerk. Om zijn plaats in “De Wereld Draait Door” wordt hij aanbeden. Jongens willen Matthijs zijn. Meisjes willen hem hebben. Mij is het nooit gelukt een aflevering uit te zitten. Wie er te gast is doet er niet toe, uiteindelijk draait de wereld toch vooral om Matthijs zelf.

Naar Pauw en Witteman kijk ik wel graag (en niet alleen omdat ik stiekem verliefd ben op eerstgenoemde). Gevat, geïnteresseerd en goed op de hoogte waren ze lang een groot voorbeeld. Totdat ik hoorde dat hun informatie vooral door redacteuren wordt verzameld. Dag illusie, hallo teleurstelling. Ik geloofde dat Witteman eerlijk was als hij beweerde het boek van een willekeurige schrijver gelezen te hebben. Pijnlijk is de waarheid. Nu ze alleen maar vertolkers in een studio blijken te zijn, is de glans er toch een beetje af.

Hoe meer namen de revue passeren, hoe duidelijker het wordt dat ik niet in een ideaal geloof. Toch is er één persoon die in mijn gedachten blijft. Misschien geen doorsnee journalist, maar als ik van iemand iets mee wil krijgen, is het van hem. Van Frans Bromet. De documentairemaker die steeds opnieuw mijn cynische kijk op de wereld onderuit haalt en van NCRV’s “Dokument” mijn lievelingsprogramma maakt. Groot geworden door klein te blijven, het is de slogan van een niet nader te noemen bank die voor mij van toepassing is op meneer Bromet. Klein in zijn documentaires, waar hij met de fijnste stem van Nederland slechts af en toe iets vraagt en het woord vooral laat aan zijn hoofdpersonen. Iemand die door de televisie heen zo vertrouwelijk mijn huiskamer binnendruppelt dat het me steeds opnieuw ontroert. Het is geen keihard nieuws dat hij brengt, zijn werkdag bestaat ook vast niet uit het om de vijf minuten refreshen van de website van het ANP. Frans Bromet geeft iets, een glimlach, een rustpunt, een blik in een vergeten wereld. Zijn documentaires zijn cadeautjes in de hectiek van alledag.

Echte helden bestaan alleen in sprookjes, maar als ik ooit verdwaal in een groot en donker bos van nieuwsjagers en deadlines, hoop ik dat Frans Bromet me redt.

Voor de Paduaan.