Daarom is geen reden

Een veelgestelde vraag afgelopen week aan ons als eerstejaars studenten was: “wie ben je en waarom wil je journalistiek gaan studeren?” Even zovaak gehoord antwoord: “ik ben Jantje en ik hou van schrijven en creativiteit, dat hoop ik hier kwijt te kunnen”.

Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat mijn antwoord niet veel anders was. Wat moet je ook, in een klas vol mensen waar je een minuut de tijd krijgt om je keuze toe te lichten en waar de vraag meer uit beleefdheid dan uit oprechte belangstelling gesteld lijkt te worden. Toch was het wel weer stof tot nadenken, waarom wil ik dit eigenlijk? Niet per se om het schrijven, dat inderdaad best leuk is maar voor mij geen hoger levensdoel. Voor creativiteit kun je ook op de kunstacademie terecht, de nieuwe Pauw en Witteman zijn we allemaal nog lang niet en Giel Beelen zit nog wel even verankerd bij 3FM. Mijn cynische antwoord op deze vraag zou waarschijnlijk alleen maar hoofdschudden opwekken: “omdat ik dusdanig overtuigd ben van mijn kijk op de wereld dat ik die met iedereen wil delen”. Klinkt toch net niet nederig genoeg voor iemand die alles nog moet leren.

Voor sommige mensen is de SvJ iets dat ze lijkt te overkomen. “Ja, ik wist het niet zo goed, ik heb een brede interesse en met journalistiek kan je alle kanten op”. Weinig overtuigend, maar het laat wel alle opties open. Van mensen die wel een heel duidelijk doel voor ogen hebben vraag ik me dan weer af of ze niet gaan struikelen over alles wat er verder verplicht bijkomt.

Mijn belangrijkste reden heeft eigenlijk weinig met journalistiek op zich te maken. Ik geloof in een maakbaar leven, waarin eigen verantwoording om je leven te leiden (of lijden) een grote rol speelt. Wees gerust, hier volgt geen propaganda voor the Secret, waarbij je alleen maar hoeft voor te stellen dat je in een Maserati Burberry uitvoering rijdt om ervoor te zorgen dat je ’s ochtends ineens de sleutels onder je kussen vindt. Wel ben ik ervan overtuigd dat het in eigen handen is waar je over pakweg een jaar of 60 bent geëindigd.

Zolang ik me kan herinneren huist er een bepaalde onrust in mijn hoofd, ben ik altijd opzoek naar meer, verder, anders, onderweg. Daarnaast is mijn cynische versie van het antwoord op de vraag “waarom?” in werkelijkheid weliswaar genuanceerder, maar schuilt er zeker een kern van (mijn) waarheid in. Het moest een uiting krijgen ooit, de onrust, de drang naar kennis en ervaringen en de angst om over 60 jaar nog steeds groots te dromen, maar klein geleefd te hebben.

De SvJ is het middel; de ervaring het doel. Ik maak mezelf journalist.